Nikita Chruszczow objął przywództwo w Związku Radzieckim w roku 1953, dość niedługo po śmierci Józefa Stalina. Zastał kraj pogrążony w niebywałym chaosie. Większość lekkiego przemysłu i rolnictwo ogromnie niedomagały, sytuacja społeczna była bardzo zła. Ludzie żyli w biedzie i często w głodzie. Nie było wśród decydentów radzieckich wątpliwości co do tego kto ponosi za to winę. Powszechnie - choć w stopniu dość umiarkowanym - obarczano za złą sytuację w kraju Stalina i stalinowską administrację. To Chruszczow był pierwszym człowiekiem, który publicznie na dużą skalę ośmielił się skrytykować przeszłość i wytknąć stalinowskiemu systemowi liczne błędy. Miało to miejsce w roku 1956 na XX zjeździe partii w czterogodzinnym przemówieniu, jakie I sekretarz partii i premier w jednej osobie, wygłosił do półtoratysięcznego tłumu komunistów na zjeździe zgromadzonych. Owo przemówienie zapoczątkowało w kraju liczne zmiany, których w ogromnej mierze inicjatorem był sam Chruszczow.