Pozostało więc przeprowadzanie wszelkiej maści mniejszych i większych zmian. Chruszczow bardzo często podczas okresu piastowania najwyższych urzędów w państwie odwiedzał osobiście mieszkańców wsi. Czuł się wśród nich - w przeciwieństwie do innych radzieckich decydentów - bardzo dobrze. To pozwalało mu lepiej zrozumieć ich potrzeby i skalę ich cierpienia. Jednym z największych problemów jakie trapiły chłopstwo była niemożność swobodnego poruszania się po państwie. Podczas gdy robotnicy mieli "w kieszeniach" swoje wewnętrzne paszporty, to chłop wciąż musiał o jego wydanie prosić zarządcę kołchozu. Ten najczęściej zgody nie wyrażał, bo to spowodowałoby prawdziwą lawinę migracji ze wsi do miast w poszukiwaniu lepszego życia. Na to, oczywiście, Związek Radziecki pozwolić sobie nie mógł. Ten problem więc rozwiązany nie został, nawet mimo całej sympatii jaką Chruszczow niewątpliwie żywił dla chłopstwa.