Na samym początku Chruszczow zajął się najbardziej palącą potrzebą, czyli zmniejszeniem różnicy w dochodach między chłopstwem a proletariatem. Dokonano tego w jedyny możliwy w komunistycznych realiach sposób: zwiększając ceny, jakie państwo gotowe było płacić za przymusowe dostawy żywności ze wsi. Ponadto zmniejszono wysokość podatku, jaki chłopi płacili od sprzedaży swoich produktów oraz żywych zwierząt. To dość szybko dało wymierne rezultaty, chłopi zyskali bowiem większą motywację do bardziej wytężonej pracy. Chruszczow zwiększył także nakłady na produkcję sprzętu rolniczego i nawozów. To także zaowocowało wzrostem ogólnej produkcji rolniczej, jednak po stosunkowo długim czasie, nie odbiło się więc bezpośrednio na notowaniach w partii Chruszczowa. Te pierwsze reformy przyniosły rządowi Chruszczowa sukces, jednak zdecydowanie nie były wystarczające, nie zadowoliły zresztą I sekretarza, który miał znacznie ambitniejsze plany niż bardzo powolne zwiększanie wydajności produkcyjnej wsi.